Ma twoje oczy

Opowiada Lena

Pięć lat płaciłam za grób Damiana.

Dziś rano spłaciłam całą zaległość za grób.

Spałam u pani Jadzi, na wersalce, bo do swojego mieszkania nie miałam już klucza. Telefon pisnął mi pod poduszką. Bank, 6:12: „Wpływ: 2400,00 zł. Tytuł: prowizja”.

Minutę później przelałam BLIK-iem całą kwotę do zarządu cmentarza. Grób był spłacony.

Stasiowi obiecałam, że nie pozwolę zabrać tatusiowi grobu.

Leżałam pod kocem w jelenie. Staś spał obok, zwinięty w rogalik, z misiem pod brodą. Otworzył jedno oko.

— Tatuś zostaje na cmentarzu — szepnęłam. — Nikt mu nie zabierze grobu.

— Na zawsze?

— Na zawsze.

Kiwnął głową, jakby załatwił sprawę w urzędzie, i zasnął z powrotem.

O szóstej pięćdziesiąt zadzwoniła do mnie pani z kancelarii prawnej. Mówiła szybko, jak ktoś, kto obdzwania dziesięć pięter.

— Wypowiedzenie najmu zostaje anulowane. Od siódmej budynek ma nowego właściciela. Zamki wymieniono z powrotem, klucze są w pani skrzynce. Pan właściciel przyjedzie osobiście o dziewiątej podpisać nową umowę.

— Naprawdę? Bardzo dziękuję. A kto jest tym nowym właścicielem?

— Pan właściciel przedstawi się osobiście. Miłego dnia.

Pani Jadzia postawiła na stole jajecznicę ze szczypiorem. Wszystko słyszała, chociaż udawała, że nie słucha.

— Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło — powiedziała. — Jak pani w nocy zadzwoniła, żebym zeszła otworzyć, mały się obudził i nie chciał zostać sam. Wzięłam go ze sobą. A jak pani wnosiła worki do windy, pod klatką stało czarne auto. Mafia albo komornik, mówię pani. Krzyknęłam na nich. Szyba zjechała, a taki jeden mówi do mnie, żebym zabrała małego z deszczu. Grzeczny. Przystojny jak ksiądz z serialu.

Widelec zatrzymał mi się w pół drogi.

— A oczy to miał jak nasz Staś. Szare, a w środku takie złoto. Myślałam, że takie ma tylko Staś.

Zimno mi się zrobiło na karku.

— Patrzył na małego?

— A gdzie tam. Na mnie patrzył. Mały spał na stojąco, z kapturem na nosie.

Czarne auto. Szare oczy ze złotem. Grzeczny dla starszych pań. To był Damian.

Jechał za mną. Po co? Żeby popatrzeć, jak mnie wyrzucają z mieszkania?

* * *

O siódmej dziesięć wyjęłam ze skrzynki kopertę bez nazwiska, a w niej klucze. Pasowały. Prawie się rozpłakałam ze szczęścia.

Kaloryfer był zimny.

Chodziłam po mieszkaniu w płaszczu. Pod spodem miałam spraną koszulkę Damiana z Juwenaliów. Śpię w niej od pięciu lat. Jest cała w dziurach, ale nigdy jej nie wyrzucę.

Za oknem dalej lało, jak w nocy.

— Mamusiu, już nas nie wyrzucą, prawda? — zapytał Staś.

— Nie, kochanie. Nowy właściciel przyjdzie o dziewiątej podpisać umowę.

W przedpokoju mamy szafę w ścianie, z odkurzaczem i płaszczami. Staś nazywa ją „bunkrem”. W zeszłym roku przychodził do nas komornik. Żeby Staś się nie bał, wymyśliłam zabawę w chowanego. Zasady: siedzi się w szafie cicho, z misiem, i liczy do stu. Kto wytrzyma, dostaje Kinder niespodziankę.

Syrop o ósmej. Strzykawka już napełniona, leży na blacie. O wpół do dziewiątej Staś schodzi do pani Jadzi. O dziewiątej podpisuję umowę.

Telefon zawibrował. SMS od Sandry z klubu: „Kim był ten z jedynki?! Zostawił ci napiwek. Tysiąc”.

Tysiąc złotych od człowieka, który chciał, żebym wyszła bez grosza.

Staś przyszedł ze swoim telefonem z pękniętym ekranem. Trzymał go oburącz, jak coś bardzo ważnego.

— Sam nastawię kotka na ósmą. Jak duży.

Kiwnęłam głową, nawet na niego nie patrząc. Akurat odpisywałam Sandrze.

„Nikim”.

Kłamałam już nawet Sandrze.

Staś schował telefon do kieszeni piżamy w dinozaury i poszedł jeść płatki.

* * *

Pukanie. Siódma pięćdziesiąt dwie. Ponad godzinę za wcześnie.

Podeszłam do wizjera na palcach. Czarny płaszcz. Blizna na szyi. Szare oczy, takie jak u Stasia.

Damian to nowy właściciel.

Kupił cały blok, żeby mieć klucze do mojego mieszkania.

Oparłam się plecami o drzwi. Serce tłukło mi się tak, że pewnie słyszał je przez blachę.

Ma inną, więc da mi spokój. Ale jeśli zobaczy Stasia…

Czarneccy nie zostawiają swoich dzieci na ulicy. Zabiorą go w Bieszczady.

Sąd da dziecko temu, kto ma willę, a nie temu, kto ma debet i kawalerkę na Czyżynach.

Wczoraj chciałam mu powiedzieć. Odebrał telefon od innej. Dziś już nie powiem.

Bogini Księżyca, daj mi czterdzieści sekund.

Odkręciłam kran do oporu. Rury w tym bloku wyją jak tramwaj na zakręcie. Niech Damian przez drzwi słyszy wodę, a nie nas.

Staś stał przy blacie z łyżką w ręce i mlekiem na brodzie. Kucnęłam przy nim i przyłożyłam usta do jego ucha.

— Komornik, kochanie. Do bunkra. Licz w myślach do stu. A jak się będziesz bał, to do tysiąca.

— Ten od naklejek?

— Ten.

W zeszłym roku komornik nakleił nam na telewizor żółtą naklejkę. Staś uznał, że to bardzo miły pan.

— A syropek?

— Przyniosę ci. Za chwilkę.

Siódma pięćdziesiąt trzy. Syrop mogłam dać dopiero o ósmej. Ida, lekarka Stasia, powtarza: co do minuty, ani później, ani wcześniej.

Staś wszedł do szafy z misiem pod pachą, poważny jak strażak. Zamknęłam za nim drzwi.

Pukanie, drugi raz. Mocniej.

Jako właściciel na pewno miał klucze do mojego mieszkania. A mimo to pukał.

— Chwileczkę! Nie jestem ubrana! — zawołałam.

Czterdzieści sekund. Dinozaury i kapcie Stasia pod łóżko. Kredki do szuflady. Miska po płatkach do zlewu.

Kurtka z uszami misia do pralki. W nocy Damian mógł zobaczyć tę kurtkę pod blokiem.

Strzykawka z syropem do kieszeni płaszcza.

W przedpokoju psiknęłam pół flakonu perfum „Być może…”, które zostały mi po babci. Żeby wilczy nos Damiana nie wyczuł zapachu Stasia.

Zakręciłam wodę.

Wyciszyłam swój telefon, żeby budzik na ósmą nie zadzwonił przy Damianie.

Wyprostowałam plecy. Mama zawsze mówiła, że Zarembska otwiera drzwi tylko wyprostowana.

Otworzyłam drzwi.

Damian kichnął.

— Co tak długo?

Kichnął drugi raz.

— Czym tu tak…

— Perfumami po babci. Zostały mi po niej perfumy i zasady.

Wszedł. Musiał się schylić pod lampą. Kawalerka była na niego za niska. Dobrze mu tak.

Obejrzał zimny kaloryfer, półkę, mój jeden kubek na suszarce.

Stanął na środku pokoju i przekrzywił głowę. Nasłuchiwał. Za oknem lało. Modliłam się, żeby deszcz zagłuszył serce Stasia w szafie.

— Ukrywasz faceta?

No tak. Kto psika się perfumami przed ósmą rano, ten ma coś do ukrycia. Sama bym tak pomyślała.

— Nie twoja sprawa, alfo. Masz nową dziewczynę, pamiętasz?

— Lila to najważniejsza kobieta w moim życiu — powiedział. — Jedyna, która mnie nie zdradziła.

Powiedział to spokojnie. Jak prawdę.

Zdradziła. Znowu to słowo. Jakby ktoś mu je podyktował.

— Gratuluję. To podpisz umowę, panie właścicielu, i wyjdź.

Wyjął z płaszcza umowę i położył ją na blacie. Zegar na piekarniku: 7:54.

Musiałam zachowywać się normalnie. Kobieta, która nic nie ukrywa, targuje się o kaloryfer. Więc się targowałam.

— Czynsz jak był. Zaległość rozłożysz mi na raty. Zamki na twój koszt. I naprawisz kaloryfer do poniedziałku.

— Coś jeszcze?

— Kaloryfer do poniedziałku. Powtarzam, bo to najważniejsze. Na piśmie.

Dopisał wszystko długopisem, który sam przyniósł.

Podpisał bez czytania.

Pierwszy właściciel na Czyżynach, który nie czytał.

— Dlaczego kupiłeś ten blok? — zapytałam.

— Bo wolę wiedzieć, gdzie cię szukać.

— Nie łudź się, panie właścicielu. Szukać nie będziesz musiał. Czynsz przeleję pierwszego. Co do grosza.

W szafie coś stuknęło. To Staś trącił kolanem odkurzacz. Znałam ten dźwięk na pamięć. Damian odwrócił głowę.

— To sąsiedzi — powiedziałam szybko. — Ściany tu są z tektury. Słychać, jak pani Jadzia myśli.

Patrzył na szafę o sekundę za długo. Potem pociągnął nosem. Mimo perfum babci i mimo deszczu coś wyczuł.

— Truskawki.

— Syrop na kaszel. Przeziębiłam się wczoraj w twojej loży.

Strzykawka w kieszeni płaszcza zrobiła się nagle wielka jak termos.

Popatrzył na łóżko. Jedno łóżko, dwie poduszki. Zacisnął szczękę. Pewnie myślał, że na drugiej śpi jakiś facet.

— Tak ci spieszno, żebym wyszedł? Czyli jednak kogoś ukrywasz.

Nie odpowiedziałam. Podszedł bliżej. Nie dotknął mnie.

— Serce ci wali.

— Bo w moim przedpokoju stoi alfa.

Prawie się zaśmiał. Prawie.

Zrobił krok w stronę szafy. Na piekarniku: 7:58.

Zasłoniłam drzwi szafy plecami.

— Tak, jest tu facet. Ty sobie ułożyłeś życie, a ja nie mogę nikogo mieć?

— To pokaż mi go. Tego faceta, który mnie zastąpił.

* * *

Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle, mówiła mama. Teraz tą babą byłam ja.

W kawalerce na Czyżynach faceta da się odciągnąć od szafy najwyżej o trzy kroki. Wykorzystałam wszystkie trzy.

Złapałam go za klapy płaszcza i pocałowałam.

Zamarł. Na jedną sekundę. Ręce trzymał w górze, jak na kontroli na lotnisku.

Robiłam to dla Stasia. Tak sobie mówiłam przez pierwsze trzy sekundy.

W czwartej przeprosiłam w myślach Lilę. W piątej przestałam myśleć.

Pociągnęłam go za klapy. Krok. Drugi. Trzeci.

Plecami trafiłam w parapet. Za szybą dziesięć pięter i cały Kraków. Przed szybą on.

W piersi coś mi zaszumiało. Jak lodówka, którą ktoś po pięciu latach włączył do prądu. To wróciła nasza więź. Myślałam, że umarła razem z Damianem.

On też to poczuł. Wiem, bo westchnął mi w usta. Jak ktoś, kto długo nie oddychał.

Nie odsunął się. Mógł. Ma tyle siły, że przeniósłby szafę razem z moim synem.

Położył mi dłoń na karku, tak jak kiedyś. Drugą oparł o parapet za mną. Chyba się bał, że jak mnie obejmie, to już nie puści.

Przytknął czoło do mojego. Oddychał jak po dziesięciu piętrach bez windy.

Pachniał deszczem i lasem. Jak na Plantach.

— Co ty robisz? — szepnął mi w usta.

— Nie wiem. Nie przestawaj.

Nie przestał.

Całował mnie tak, jakby tych pięciu lat w ogóle nie było.

Deszcz bębnił w parapet. Dobrze. Niech zagłuszy wszystko.

Płaszcz mi się rozchylił. Pod spodem nie było nic do oglądania, tylko jego stara koszulka z Juwenaliów. Kciuk Damiana zjechał mi po szyi i trafił na mój wisiorek z półksiężycem.

— Nosisz go.

Nie zdjęłam go ani razu. Nawet przy porodzie, chociaż położna prosiła.

Spojrzał niżej, na krzywy nadruk koszulki.

— I to też.

Głos mu złagodniał. Pierwszy raz brzmiał jak dawny Damian.

Nie odpowiedziałam. Usta miałam zajęte.

— Lenka.

Nie Zarembska. Lenka. Wystarczyło jedno słowo i znowu miałam dwadzieścia trzy lata i spuchnięte stopy.

Gardło mi się zacisnęło i popłynęły mi łzy. Mama mówiła, że przy ludziach się nie płacze. Ale przy Damianie zawsze mogłam.

Odsunął usta o centymetr.

— To niczego nie zmienia — szepnął. — Dalej cię nienawidzę.

Ale nie puścił mojego karku. I znowu mnie pocałował.

Całowałam ojca mojego dziecka i pilnowałam godziny jak motorniczy tramwaju.

Przez jego ramię widziałam piekarnik: 7:59.

W szafie odkurzacz przechylił się z cichym stukiem. Damian nic nie usłyszał, bo mnie całował.

Ja usłyszałam.

Na piekarniku: 8:00.

Z szafy, cichutko, zagrał budzik Stasia: „Wlazł kotek na płotek”.

Damian zesztywniał pierwszy. Usłyszał, zanim ja zrozumiałam.

Staś sam nastawił kotka na ósmą, w swoim telefonie. Ja wyciszyłam tylko swój.

Damian puścił mnie i ruszył do szafy.

— Nie! — Złapałam go za ramię, wyprzedziłam i zasłoniłam plecami szafę.

Oczy zrobiły mu się bursztynowe. Patrzył nie na mnie, tylko na drzwi szafy.

Odsunął mnie od nich. Ostrożnie, jakbym była ze szkła.

I otworzył szafę.

Staś siedział między odkurzaczem a moimi płaszczami. Z misiem na kolanach. Zmrużył oczy od światła.

Szare. Ze złotą obwódką przy źrenicy.

Damian się nie ruszał.

— Mamusiu. Syropek. Już jest ósma.

Ósma zero jeden. Raz spóźniłam się dwadzieścia minut i Staś zemdlał mi w Żabce. Wyjęłam strzykawkę z kieszeni płaszcza. Ręce trzęsły mi się tak, że nie trafiałam w kreskę.

Damian wziął ode mnie strzykawkę i kucnął przed szafą.

— Otwórz buzię, mały.

Staś połknął. Damian wstał i wyjął telefon. Nie spuszczał wzroku ze Stasia.

— Lila? Powiedz mamie, że dziś na kolację przyjdę z wnukiem.

Rozłączył się. Dopiero wtedy na mnie spojrzał.

Podał mi pustą strzykawkę.

— Masz godzinę, żeby go spakować.