Rozdział 3
Damian
Opowiada Damian
Odebrałem telefon, bo bałem się, jak Lena skończy to zdanie.
Powiedziała „On…” i urwała. Bałem się, że powie: „On nie był twój”. Że dziecko, które straciłem, było z innym. Tego bym nie zniósł. Nie przy moich ludziach.
Lena Zarembska klęczała przy moim stoliku w mokrym fartuchu. Kobieta, którą kochałem. Kobieta, która pięć lat temu zabiła mojego syna. Tak mi w każdym razie powiedziano.
Wcześniej uklękła, bo kazał jej Mirek, ten w bordowej marynarce. A ja mu nie zabroniłem. To było podłe.
Mirek trzymał but na jej palcach trzy sekundy. O trzy sekundy za długo.
W słuchawce odezwała się Lila, moja młodsza siostra. Głos miała zmęczony, jak zawsze po kroplówce. Lila jest ciężko chora.
— Damian, gdzie jesteś? Mama nie pójdzie spać, dopóki nie wrócisz.
— Wrócę późno. Nie czekajcie na mnie — powiedziałem.
Zaginąłem jako mały chłopiec. Wychowałem się w domu dziecka w Sanoku, jako Damian Nowak. Dwa lata temu Lila mnie odnalazła i powiedziała mi, kim jestem: synem Czarneckich. Matka czekała na mnie dwadzieścia siedem lat, więc teraz nie zaśnie, dopóki nie wrócę do domu.
Lena powiedziała cicho, nie do mnie:
— Więc ma już inną.
Mogłem jej powiedzieć, że Lila to moja siostra. Nie powiedziałem. Niech raz zaboli ją, nie mnie.
Zabolało ją. Widziałem, jak zaciska palce na fartuchu. Ale mnie wcale nie przestało boleć.
Rozłączyłem się. W tym miesiącu Lila miała już trzecią kroplówkę. O wyniki jej nie pytam. Tak się umówiliśmy.
Lena wstała z kolan. Zachwiała się raz i więcej nie.
Zebrała z dywanu banknoty Mirka. Wszystkie trzy, mokre od mojej whisky. Strzepnęła je i złożyła na pół.
— Godność godnością — powiedziała — a rata ratą.
Czyli: wstyd wstydem, a pieniądze trzeba wziąć. Lena zawsze liczyła szybciej, niż zdążyła się wstydzić.
Schowała banknoty do fartucha i spojrzała na mnie z góry. Pierwszy raz tego wieczoru.
— Pamiętaj o prowizji, alfo. I wracaj do nowej dziewczyny.
Ruszyła do wyjścia. Szła prosto, jakby nie wypiła ani kropli.
— Nie pozwoliłem ci odejść!
Krzyknąłem. Pierwszy raz od pięciu lat. Usłyszało mnie całe piętro klubu. Sam się przestraszyłem własnego głosu.
Nie odwróciła się.
— Nie pytałam o pozwolenie.
W przejściu minęła się z Mirkiem. Wracał z łazienki, zielony na twarzy. Wycierał papierowym ręcznikiem oblaną marynarkę. Odsunął się od Leny pod samą ścianę.
Zasłona opadła. Słyszałem jeszcze jej obcasy na schodach. Czternaście stopni. Potem jej kroki zagłuszyła muzyka.
Patrzyłem na zasłonę i myślałem o tym, co zrobiłem dziś po południu.
Zaniosłem pięć pluszowych misiów na grób mojego syna. Po jednym na każdy rok, którego nie przeżył.
Miesiąc temu, kiedy przyjechałem do Krakowa, postawiłem synowi mały symboliczny grób na cmentarzu Rakowickim, w kwaterze dla dzieci. W grobie nic nie ma, jest tylko tabliczka. Tu, w Krakowie, mój syn miał się urodzić.
Na tabliczce kazałem napisać: „Pamięci Stanisława Czarneckiego”. I jedną datę: dwudziesty kwietnia. Nie wiem, kiedy umarł. Wiem, kiedy miał się urodzić.
Imię wybraliśmy na Plantach. „Brzmi jak ktoś, kto zawsze wraca do domu na obiad”, powiedziałem wtedy Lenie. Wróciłem ja. On nie.
Na cudze groby nie patrzę. Idę alejkami szybko, z moimi ludźmi za plecami, i patrzę tylko na ten jeden.
Dziś na cmentarzu jakiś dzieciak zawołał za mną „tatuś!”. Nie odwróciłem się. Dzieci wołają tam tatusiów cały czas.
Czasem się zastanawiam, czy miałby moje oczy.
— Mirek. Jutro wracasz w Bieszczady. Do owiec — powiedziałem.
— Alfo, ja tylko…
— Jeszcze raz jej dotkniesz, wrócisz pieszo.
Z Krakowa w Bieszczady jest prawie trzysta kilometrów. Mirek policzył to szybciej niż Lena butelki.
Kuba, mój kierowca, stanął obok z rachunkiem. To on cały wieczór pił wodę gazowaną.
— Zbić cenę, szefie? Z właścicielem klubu się dogadam.
— Nie. Zapłać, ile każą.
Kuba schował długopis i czekał.
— I zostaw jej napiwek.
Nie zapytał, ile. Wpisał tysiąc. Zna mnie lepiej, niż bym chciał.
Powiedziałem jej: „Wypijesz z nami”. A ona złapała mnie za słowo. Zamówiła pięć butelek więcej i spoiła moich ludzi. Zawsze tak robiła.
Ogrywała mnie w warcaby. Myślała, że daję jej wygrać.
Nie dawałem.
W loży został po niej zapach. Szampan, sztuczny dym z parkietu i coś słodkiego. Truskawki. Nie wiedziałem, skąd u niej ten zapach.
Pięć lat temu pachniała obwarzankiem i bzem z Plant. Truskawek nie lubiła.
O północy coś jej zawibrowało w fartuchu. Spojrzała na ekran, jakby od tego zależało czyjeś życie. Odetchnęła dopiero, kiedy przyszła odpowiedź. Pewnie facet.
Nie zapytałem. Nie mam prawa pytać.
Od pięciu lat nie dotknąłem kobiety. Dziś złapałem Lenę za łokieć, zanim upadła. Ręka paliła mnie jeszcze długo potem.
Schowałem rękę do kieszeni płaszcza. Nie pomogło.
Chciałem, żeby cierpiała. Przez pięć lat to było proste. A potem zobaczyłem, jak klęczy, i zrobiło mi się niedobrze. Nie od whisky.
* * *
Czekaliśmy z Kubą w aucie pod klubem do drugiej, aż Lena skończy zmianę. Napisałem Lili, że wrócę rano.
Kuba zjadł w tym czasie dwie zapiekanki z budki obok. Ja nic.
Potem kazałem mu jechać za jej nocnym autobusem. Nie pytał po co. Dlatego u mnie pracuje.
Lało. W deszczu tracę wilczy słuch i węch. Przez szybę nie słyszę serc i nie czuję zapachów. Jestem wtedy prawie jak zwykły człowiek.
Nocny autobus jechał przez pół miasta. Na każdym przystanku myślałem, że Lena wysiądzie i pójdzie do jakiegoś faceta. Nie wysiadła.
Wysiadła dopiero na Czyżynach, na osiedlu bloków, o drugiej czterdzieści. Blok jak blok, dziesięć pięter, wszystkie okna ciemne.
Przyłożyła breloczek do domofonu. Lampka mrugnęła na czerwono. Drzwi się nie otworzyły.
Przyłożyła jeszcze raz. Znowu czerwono.
Pod daszkiem przy klatce stała walizka i trzy worki na śmieci. Z jednego wystawał pluszowy dinozaur. Ktoś wyniósł jej rzeczy z mieszkania.
Stanęła pod lampą. Nie płakała. Liczyła coś na palcach, jak kiedyś dni do porodu.
Mogłem wysiąść. Podejść. Powiedzieć cokolwiek. Siedziałem z rękami na kolanach. Tak jak w loży.
Kuba poszukał czegoś w telefonie.
— Wymienili jej zamki bez wyroku — powiedział Kuba. — Sprawdziłem, czyj to blok. Cały blok należy do jednego funduszu z Warszawy.
— Prawnicy zaczynają rano — powiedziałem. — A ona potrzebuje dachu nad głową teraz.
Lena wyjęła telefon i do kogoś zadzwoniła.
— Kup ten blok — powiedziałem do Kuby.
Kuba spojrzał na mnie w lusterku.
— To dziesięć pięter.
— To kup wszystkie dziesięć.
Kuba nie mrugnął. Zanotował coś w telefonie.
— Fundusz o trzeciej w nocy nie sprzedaje.
— To obudź prezesa. Ona ma tam wrócić. Nieważne, ile to kosztuje. I nie może wiedzieć, od kogo.
Niech myśli, że to los. Los ma u niej lepszą opinię niż ja.
Kuba wybrał numer do Warszawy. Mówił cicho i grzecznie, jak ktoś, kto nie pierwszy raz budzi prezesa w nocy.
Szukałem Leny dwa lata, odkąd zostałem Czarneckim. Wiktoria, jej dawna przyjaciółka, była pewna, że Lena wyjechała z Polski.
Kuba znalazł ją wczoraj na Instagramie klubu. Zdjęcie całej obsługi, Lena trzecia od lewej, z tacą.
Mój telefon zawibrował na kolanie. SMS od Wiktorii: „Słyszałam, że ją znalazłeś. Uważaj na siebie. Ona już raz wysłała cię na śmierć”.
Napisała o drugiej pięćdziesiąt jeden. Wiktoria nigdy nie śpi, kiedy chodzi o mnie.
Nie odpisałem. Wiktorii zawdzięczam życie. Nic więcej.
* * *
Pięć lat wcześniej
Po walce z dzikimi wilkami obudziłem się w cudzym łóżku, w domu pod lasem. Szyję miałem zszytą. Obok siedziała Wiktoria.
— Gdzie jest Lena? — zapytałem. — A dziecko?
Wiktoria podała mi mój telefon.
— Widzisz? Nawet nie zadzwoniła. Jej rodzina nasłała na ciebie dzikie wilki, a ona o tym wiedziała. Porzuciła cię i pozbyła się twojego dziecka.
Ekran był czysty. Ani jednego połączenia od Leny.
Ludzie wilczej krwi, którzy się kochają, czują się nawzajem w piersi. To jest więź. Tamtej nocy więź zgasła mi w piersi. Ktoś ją zerwał. Myślałem, że Lena.
Dwudziestego kwietnia Lena miała termin porodu. Tego dnia wstałem z łóżka i pojechałem pod willę Zarembskich. Lało. Ukląkłem przed bramą, bo nogi już mnie nie trzymały.
— Proszę zawołać Lenę! — krzyczałem. — Ona nosi moje dziecko!
Na schody wyszła matka Leny, w perłach. Nade mną nikt parasola nie trzymał.
— Moja córka nie urodzi ci bękarta — powiedziała. — Już się go pozbyła.
Drzwi się zamknęły. Klęczałem do świtu. Zabrała mnie stamtąd Wiktoria.
* * *
Kuba dalej rozmawiał przez telefon z Warszawą. Siedzieliśmy w aucie pod blokiem na Czyżynach. Wtedy drzwi klatki otworzyły się od środka.
Wyszła starsza pani w podomce, z parasolem w kwiaty. Prowadziła za rękę małe dziecko w kurtce z kapturem. Na kapturze sterczały uszy misia.
Lena kucnęła przy małym i naciągnęła mu kaptur na nos. Potem wciągnęła walizkę do klatki. Worki poszły za walizką, jeden po drugim, aż do windy.
Na dziecko nie patrzyłem. Od pięciu lat nie patrzę na dzieci. W parkach odwracam głowę jak od słońca.
Kuba, z telefonem przy uchu, zerknął na klatkę.
— Wnuk sąsiadki pewnie.
— Pewnie.
Widziałem tylko kątem oka uszy misia na kapturze. Nie przyglądałem się.
Kuba skończył rozmowę.
— Sprzedadzą. Notariusz o siódmej. O szóstej przyjdzie ślusarz i zmieni zamki z powrotem. Nowe klucze wrzucimy jej do skrzynki na listy.
Pół godziny wcześniej chciałem, żeby Lena nigdy się nie dowiedziała, kto kupił blok. Teraz zmieniłem zdanie, zanim zdążyłem pomyśleć.
— Jednak umowę najmu podpiszę z nią sam. O dziewiątej.
— Chce pan sam jej pilnować, szefie? Jak to mówią, pańskie oko konia tuczy.
Nie odpowiedziałem. Kuba ma przysłowia po babci z Bieszczad. Wyciąga je, kiedy chce mi coś powiedzieć, a nie wypada.
Nagle starsza pani zrobiła dwa kroki w deszcz, w stronę naszego auta.
— A wy co? Mafia czy komornik?! Przez takich jak wy trzymam dziecko o trzeciej w nocy na deszczu!
Parasol w kwiaty trzymała przed sobą jak kij, a drugą ręką ściskała rączkę małego.
Opuściłem szybę. Deszcz nachlapał mi na kolana. Latarnia spod klatki świeciła mi prosto w twarz.
— Ani jedno, ani drugie, proszę pani. Proszę zabrać małego z deszczu.
Spojrzała na mnie. Parasol przechylił się jej na bok. Nie poprawiła go.
Patrzyła mi prosto w oczy, jakby mnie skądś znała.
Potem się przeżegnała, wzięła małego na ręce i ruszyła do klatki.
Podniosłem szybę. Nie wiem, co takiego zobaczyła. Może bliznę. Ludzie zawsze patrzą na bliznę.
— A mały, szefie? — zapytał Kuba. — Sprawdzić, czyj?
— Nie.
W lusterku mignęła mi pani z parasolem. Na rękach niosła małego w kurtce z uszami misia. Kaptur zsunął mu się z głowy.
Odwróciłem wzrok, zanim zobaczyłem jego twarz.
Rozdział 4
Lena
Opowiada Lena
Pięć lat płaciłam za grób Damiana.
Dziś rano spłaciłam całą zaległość za grób.
Spałam u pani Jadzi, na wersalce, bo do swojego mieszkania nie miałam już klucza. Telefon pisnął mi pod poduszką. Bank, 6:12: „Wpływ: 2400,00 zł. Tytuł: prowizja”.
Minutę później przelałam BLIK-iem całą kwotę do zarządu cmentarza. Grób był spłacony.
Stasiowi obiecałam, że nie pozwolę zabrać tatusiowi grobu.
Leżałam pod kocem w jelenie. Staś spał obok, zwinięty w rogalik, z misiem pod brodą. Otworzył jedno oko.
— Tatuś zostaje na cmentarzu — szepnęłam. — Nikt mu nie zabierze grobu.
— Na zawsze?
— Na zawsze.
Kiwnął głową, jakby załatwił sprawę w urzędzie, i zasnął z powrotem.
O szóstej pięćdziesiąt zadzwoniła do mnie pani z kancelarii prawnej. Mówiła szybko, jak ktoś, kto obdzwania dziesięć pięter.
— Wypowiedzenie najmu zostaje anulowane. Od siódmej budynek ma nowego właściciela. Zamki wymieniono z powrotem, klucze są w pani skrzynce. Pan właściciel przyjedzie osobiście o dziewiątej podpisać nową umowę.
— Naprawdę? Bardzo dziękuję. A kto jest tym nowym właścicielem?
— Pan właściciel przedstawi się osobiście. Miłego dnia.
Pani Jadzia postawiła na stole jajecznicę ze szczypiorem. Wszystko słyszała, chociaż udawała, że nie słucha.
— Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło — powiedziała. — Jak pani w nocy zadzwoniła, żebym zeszła otworzyć, mały się obudził i nie chciał zostać sam. Wzięłam go ze sobą. A jak pani wnosiła worki do windy, pod klatką stało czarne auto. Mafia albo komornik, mówię pani. Krzyknęłam na nich. Szyba zjechała, a taki jeden mówi do mnie, żebym zabrała małego z deszczu. Grzeczny. Przystojny jak ksiądz z serialu.
Widelec zatrzymał mi się w pół drogi.
— A oczy to miał jak nasz Staś. Szare, a w środku takie złoto. Myślałam, że takie ma tylko Staś.
Zimno mi się zrobiło na karku.
— Patrzył na małego?
— A gdzie tam. Na mnie patrzył. Mały spał na stojąco, z kapturem na nosie.
Czarne auto. Szare oczy ze złotem. Grzeczny dla starszych pań. To był Damian.
Jechał za mną. Po co? Żeby popatrzeć, jak mnie wyrzucają z mieszkania?
* * *
O siódmej dziesięć wyjęłam ze skrzynki kopertę bez nazwiska, a w niej klucze. Pasowały. Prawie się rozpłakałam ze szczęścia.
Kaloryfer był zimny.
Chodziłam po mieszkaniu w płaszczu. Pod spodem miałam spraną koszulkę Damiana z Juwenaliów. Śpię w niej od pięciu lat. Jest cała w dziurach, ale nigdy jej nie wyrzucę.
Za oknem dalej lało, jak w nocy.
— Mamusiu, już nas nie wyrzucą, prawda? — zapytał Staś.
— Nie, kochanie. Nowy właściciel przyjdzie o dziewiątej podpisać umowę.
W przedpokoju mamy szafę w ścianie, z odkurzaczem i płaszczami. Staś nazywa ją „bunkrem”. W zeszłym roku przychodził do nas komornik. Żeby Staś się nie bał, wymyśliłam zabawę w chowanego. Zasady: siedzi się w szafie cicho, z misiem, i liczy do stu. Kto wytrzyma, dostaje Kinder niespodziankę.
Syrop o ósmej. Strzykawka już napełniona, leży na blacie. O wpół do dziewiątej Staś schodzi do pani Jadzi. O dziewiątej podpisuję umowę.
Telefon zawibrował. SMS od Sandry z klubu: „Kim był ten z jedynki?! Zostawił ci napiwek. Tysiąc”.
Tysiąc złotych od człowieka, który chciał, żebym wyszła bez grosza.
Staś przyszedł ze swoim telefonem z pękniętym ekranem. Trzymał go oburącz, jak coś bardzo ważnego.
— Sam nastawię kotka na ósmą. Jak duży.
Kiwnęłam głową, nawet na niego nie patrząc. Akurat odpisywałam Sandrze.
„Nikim”.
Kłamałam już nawet Sandrze.
Staś schował telefon do kieszeni piżamy w dinozaury i poszedł jeść płatki.
* * *
Pukanie. Siódma pięćdziesiąt dwie. Ponad godzinę za wcześnie.
Podeszłam do wizjera na palcach. Czarny płaszcz. Blizna na szyi. Szare oczy, takie jak u Stasia.
Damian to nowy właściciel.
Kupił cały blok, żeby mieć klucze do mojego mieszkania.
Oparłam się plecami o drzwi. Serce tłukło mi się tak, że pewnie słyszał je przez blachę.
Ma inną, więc da mi spokój. Ale jeśli zobaczy Stasia…
Czarneccy nie zostawiają swoich dzieci na ulicy. Zabiorą go w Bieszczady.
Sąd da dziecko temu, kto ma willę, a nie temu, kto ma debet i kawalerkę na Czyżynach.
Wczoraj chciałam mu powiedzieć. Odebrał telefon od innej. Dziś już nie powiem.
Bogini Księżyca, daj mi czterdzieści sekund.
Odkręciłam kran do oporu. Rury w tym bloku wyją jak tramwaj na zakręcie. Niech Damian przez drzwi słyszy wodę, a nie nas.
Staś stał przy blacie z łyżką w ręce i mlekiem na brodzie. Kucnęłam przy nim i przyłożyłam usta do jego ucha.
— Komornik, kochanie. Do bunkra. Licz w myślach do stu. A jak się będziesz bał, to do tysiąca.
— Ten od naklejek?
— Ten.
W zeszłym roku komornik nakleił nam na telewizor żółtą naklejkę. Staś uznał, że to bardzo miły pan.
— A syropek?
— Przyniosę ci. Za chwilkę.
Siódma pięćdziesiąt trzy. Syrop mogłam dać dopiero o ósmej. Ida, lekarka Stasia, powtarza: co do minuty, ani później, ani wcześniej.
Staś wszedł do szafy z misiem pod pachą, poważny jak strażak. Zamknęłam za nim drzwi.
Pukanie, drugi raz. Mocniej.
Jako właściciel na pewno miał klucze do mojego mieszkania. A mimo to pukał.
— Chwileczkę! Nie jestem ubrana! — zawołałam.
Czterdzieści sekund. Dinozaury i kapcie Stasia pod łóżko. Kredki do szuflady. Miska po płatkach do zlewu.
Kurtka z uszami misia do pralki. W nocy Damian mógł zobaczyć tę kurtkę pod blokiem.
Strzykawka z syropem do kieszeni płaszcza.
W przedpokoju psiknęłam pół flakonu perfum „Być może…”, które zostały mi po babci. Żeby wilczy nos Damiana nie wyczuł zapachu Stasia.
Zakręciłam wodę.
Wyciszyłam swój telefon, żeby budzik na ósmą nie zadzwonił przy Damianie.
Wyprostowałam plecy. Mama zawsze mówiła, że Zarembska otwiera drzwi tylko wyprostowana.
Otworzyłam drzwi.
Damian kichnął.
— Co tak długo?
Kichnął drugi raz.
— Czym tu tak…
— Perfumami po babci. Zostały mi po niej perfumy i zasady.
Wszedł. Musiał się schylić pod lampą. Kawalerka była na niego za niska. Dobrze mu tak.
Obejrzał zimny kaloryfer, półkę, mój jeden kubek na suszarce.
Stanął na środku pokoju i przekrzywił głowę. Nasłuchiwał. Za oknem lało. Modliłam się, żeby deszcz zagłuszył serce Stasia w szafie.
— Ukrywasz faceta?
No tak. Kto psika się perfumami przed ósmą rano, ten ma coś do ukrycia. Sama bym tak pomyślała.
— Nie twoja sprawa, alfo. Masz nową dziewczynę, pamiętasz?
— Lila to najważniejsza kobieta w moim życiu — powiedział. — Jedyna, która mnie nie zdradziła.
Powiedział to spokojnie. Jak prawdę.
Zdradziła. Znowu to słowo. Jakby ktoś mu je podyktował.
— Gratuluję. To podpisz umowę, panie właścicielu, i wyjdź.
Wyjął z płaszcza umowę i położył ją na blacie. Zegar na piekarniku: 7:54.
Musiałam zachowywać się normalnie. Kobieta, która nic nie ukrywa, targuje się o kaloryfer. Więc się targowałam.
— Czynsz jak był. Zaległość rozłożysz mi na raty. Zamki na twój koszt. I naprawisz kaloryfer do poniedziałku.
— Coś jeszcze?
— Kaloryfer do poniedziałku. Powtarzam, bo to najważniejsze. Na piśmie.
Dopisał wszystko długopisem, który sam przyniósł.
Podpisał bez czytania.
Pierwszy właściciel na Czyżynach, który nie czytał.
— Dlaczego kupiłeś ten blok? — zapytałam.
— Bo wolę wiedzieć, gdzie cię szukać.
— Nie łudź się, panie właścicielu. Szukać nie będziesz musiał. Czynsz przeleję pierwszego. Co do grosza.
W szafie coś stuknęło. To Staś trącił kolanem odkurzacz. Znałam ten dźwięk na pamięć. Damian odwrócił głowę.
— To sąsiedzi — powiedziałam szybko. — Ściany tu są z tektury. Słychać, jak pani Jadzia myśli.
Patrzył na szafę o sekundę za długo. Potem pociągnął nosem. Mimo perfum babci i mimo deszczu coś wyczuł.
— Truskawki.
— Syrop na kaszel. Przeziębiłam się wczoraj w twojej loży.
Strzykawka w kieszeni płaszcza zrobiła się nagle wielka jak termos.
Popatrzył na łóżko. Jedno łóżko, dwie poduszki. Zacisnął szczękę. Pewnie myślał, że na drugiej śpi jakiś facet.
— Tak ci spieszno, żebym wyszedł? Czyli jednak kogoś ukrywasz.
Nie odpowiedziałam. Podszedł bliżej. Nie dotknął mnie.
— Serce ci wali.
— Bo w moim przedpokoju stoi alfa.
Prawie się zaśmiał. Prawie.
Zrobił krok w stronę szafy. Na piekarniku: 7:58.
Zasłoniłam drzwi szafy plecami.
— Tak, jest tu facet. Ty sobie ułożyłeś życie, a ja nie mogę nikogo mieć?
— To pokaż mi go. Tego faceta, który mnie zastąpił.
* * *
Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle, mówiła mama. Teraz tą babą byłam ja.
W kawalerce na Czyżynach faceta da się odciągnąć od szafy najwyżej o trzy kroki. Wykorzystałam wszystkie trzy.
Złapałam go za klapy płaszcza i pocałowałam.
Zamarł. Na jedną sekundę. Ręce trzymał w górze, jak na kontroli na lotnisku.
Robiłam to dla Stasia. Tak sobie mówiłam przez pierwsze trzy sekundy.
W czwartej przeprosiłam w myślach Lilę. W piątej przestałam myśleć.
Pociągnęłam go za klapy. Krok. Drugi. Trzeci.
Plecami trafiłam w parapet. Za szybą dziesięć pięter i cały Kraków. Przed szybą on.
W piersi coś mi zaszumiało. Jak lodówka, którą ktoś po pięciu latach włączył do prądu. To wróciła nasza więź. Myślałam, że umarła razem z Damianem.
On też to poczuł. Wiem, bo westchnął mi w usta. Jak ktoś, kto długo nie oddychał.
Nie odsunął się. Mógł. Ma tyle siły, że przeniósłby szafę razem z moim synem.
Położył mi dłoń na karku, tak jak kiedyś. Drugą oparł o parapet za mną. Chyba się bał, że jak mnie obejmie, to już nie puści.
Przytknął czoło do mojego. Oddychał jak po dziesięciu piętrach bez windy.
Pachniał deszczem i lasem. Jak na Plantach.
— Co ty robisz? — szepnął mi w usta.
— Nie wiem. Nie przestawaj.
Nie przestał.
Całował mnie tak, jakby tych pięciu lat w ogóle nie było.
Deszcz bębnił w parapet. Dobrze. Niech zagłuszy wszystko.
Płaszcz mi się rozchylił. Pod spodem nie było nic do oglądania, tylko jego stara koszulka z Juwenaliów. Kciuk Damiana zjechał mi po szyi i trafił na mój wisiorek z półksiężycem.
— Nosisz go.
Nie zdjęłam go ani razu. Nawet przy porodzie, chociaż położna prosiła.
Spojrzał niżej, na krzywy nadruk koszulki.
— I to też.
Głos mu złagodniał. Pierwszy raz brzmiał jak dawny Damian.
Nie odpowiedziałam. Usta miałam zajęte.
— Lenka.
Nie Zarembska. Lenka. Wystarczyło jedno słowo i znowu miałam dwadzieścia trzy lata i spuchnięte stopy.
Gardło mi się zacisnęło i popłynęły mi łzy. Mama mówiła, że przy ludziach się nie płacze. Ale przy Damianie zawsze mogłam.
Odsunął usta o centymetr.
— To niczego nie zmienia — szepnął. — Dalej cię nienawidzę.
Ale nie puścił mojego karku. I znowu mnie pocałował.
Całowałam ojca mojego dziecka i pilnowałam godziny jak motorniczy tramwaju.
Przez jego ramię widziałam piekarnik: 7:59.
W szafie odkurzacz przechylił się z cichym stukiem. Damian nic nie usłyszał, bo mnie całował.
Ja usłyszałam.
Na piekarniku: 8:00.
Z szafy, cichutko, zagrał budzik Stasia: „Wlazł kotek na płotek”.
Damian zesztywniał pierwszy. Usłyszał, zanim ja zrozumiałam.
Staś sam nastawił kotka na ósmą, w swoim telefonie. Ja wyciszyłam tylko swój.
Damian puścił mnie i ruszył do szafy.
— Nie! — Złapałam go za ramię, wyprzedziłam i zasłoniłam plecami szafę.
Oczy zrobiły mu się bursztynowe. Patrzył nie na mnie, tylko na drzwi szafy.
Odsunął mnie od nich. Ostrożnie, jakbym była ze szkła.
I otworzył szafę.
Staś siedział między odkurzaczem a moimi płaszczami. Z misiem na kolanach. Zmrużył oczy od światła.
Szare. Ze złotą obwódką przy źrenicy.
Damian się nie ruszał.
— Mamusiu. Syropek. Już jest ósma.
Ósma zero jeden. Raz spóźniłam się dwadzieścia minut i Staś zemdlał mi w Żabce. Wyjęłam strzykawkę z kieszeni płaszcza. Ręce trzęsły mi się tak, że nie trafiałam w kreskę.
Damian wziął ode mnie strzykawkę i kucnął przed szafą.
— Otwórz buzię, mały.
Staś połknął. Damian wstał i wyjął telefon. Nie spuszczał wzroku ze Stasia.
— Lila? Powiedz mamie, że dziś na kolację przyjdę z wnukiem.
Rozłączył się. Dopiero wtedy na mnie spojrzał.
Podał mi pustą strzykawkę.
— Masz godzinę, żeby go spakować.
Rozdziały
Rozdziały 1–4 za darmo. Kolejne: 20 monet za rozdział.