Ma twoje oczy

— Żyjesz — szepnęłam.

Butelki na wózku zadzwoniły o siebie, bo trzęsły mi się ręce.

— Ty naprawdę żyjesz.

Damian. Mój narzeczony. Ojciec mojego syna. Pięć lat stawiałam mu znicze.

Pięć lat mówiłam do jego zdjęcia na grobie. A teraz on sam siedział przede mną na kanapie, żywy, i pił whisky.

Nogi zrobiły mi się jak z waty. Złapałam się wózka i butelki znowu zadzwoniły o siebie.

Damian siedział rozparty w czarnym płaszczu, jak u siebie w salonie. Wyglądał starzej i twardziej.

Ramiona miał szersze, włosy krótsze. Usta te same. Zabroniłam sobie na nie patrzeć.

Od ucha do obojczyka biegła mu biała blizna.

I oczy. Szare, ze złotą nitką przy źrenicy. Takie same jak u Stasia. Dziś o szesnastej Staś patrzył na mnie dokładnie takimi oczami, kiedy prosił o syrop.

Ręka sama mi się podniosła. Chciałam sprawdzić, czy on jest ciepły. Opuściłam ją, zanim go dotknęłam.

Obok Damiana siedział chłopak w garniturze i chował telefon. Na ekranie mignęło mi zdjęcie z Instagrama klubu. Cała obsługa w rzędzie, a ja trzecia od lewej, z tacą.

Szukali mnie.

Przez sekundę miałam głupią nadzieję. Po co się kogoś szuka, jeśli nie po to, żeby do niego wrócić?

Damian patrzył na mnie jak na rachunek, którego nie zamawiał.

— Smutno ci, że żyję? — zapytał.

Mówił tak, jakbym to ja go zawiodła. A ja przez pięć lat co czwartek chodziłam na jego grób.

— Co? Co ty mówisz? Dlaczego po nas nie wróciłeś?

Powiedziałam „po nas”. Po mnie i po naszym synu. Ale Damian nawet nie mrugnął. Jakby usłyszał tylko „po mnie”.

— Byłem u twoich rodziców — powiedział. — Błagałem jak pies, żeby cię zobaczyć. A ty nawet nie wyszłaś.

— Nie. To nieprawda.

Mnie tam już nie było. Mama wyrzuciła mnie z domu tej samej nocy, kiedy przyszła wiadomość o jego śmierci.

Z walizką i z brzuchem. Na przystanek, z którego autobus jeździ co czterdzieści minut.

Damian nigdy nikogo o nic nie prosił. Nawet o sól przy stole. A teraz mówił, że błagał.

Przekrzywił głowę. Tak samo przekrzywiał ją na Plantach, kiedy słuchał ptaków, których ja nie słyszałam.

— Przestań kłamać. Słyszę, jak ci serce wali.

Waliło. Pewnie słyszeli je na dole przy barze, mimo głośnej muzyki.

Tylko że serce wali też wtedy, kiedy się mówi prawdę. O tym Damian zapomniał.

— Przez pięć lat przy życiu trzymała mnie tylko nienawiść do ciebie — powiedział.

— To dobrze, że cię coś trzymało przy życiu — powiedziałam. — Mnie trzymały raty do zapłacenia.

Nie wstał. Nie dotknął mnie. Ręce miał na kolanach, spokojne jak u księgowego.

Kiedyś nie umiał przejść obok mnie bez dotyku. Ręka na moim karku w kolejce do kasy. Moja dłoń w jego kieszeni, w tramwaju, zimą. Jego usta na czubku mojej głowy, kiedy zmywałam.

— Zarembska — powiedział, jakby czytał nazwisko z nekrologu. — Kelnerka.

Z nekrologu. To on miał nekrolog. To za jego grób spłacam raty.

— Kelnerka — przytaknęłam. — Z prowizją. Co podać?

— Te trzy z wózka.

Z rogu kanapy wychylił się facet w bordowej aksamitnej marynarce. Sygnet na małym palcu, śmiech jak skrzypiące drzwi. Sandra miała rację: marynarka wyglądała jak kanapa jej babci.

— Alfo, to ta, co pana zdradziła? — zapytał.

— Mirek, nie teraz — mruknął chłopak w garniturze.

Zdradziła. Ja. Przez pięć lat nie spojrzałam na żadnego mężczyznę.

— On jest alfą? — zapytałam.

— Nie wiedziałaś? — zarechotał Mirek. — To Damian Czarnecki. Zaginiony syn Czarneckich, najpotężniejszego wilczego rodu w Bieszczadach. Nasz nowy alfa. Przyjechał, żeby rządzić też Krakowem.

Czarnecki. Nie Nowak. Ich firma, Czarnecki Holding, skupuje w Krakowie całe kamienice. Czytałam o tym w gazecie.

Pięć lat temu był Damianem Nowakiem z domu dziecka w Sanoku. Przybłędą bez rodziny, mówiła mama.

U nas straszyło się dzieci: bądź grzeczna, bo przyjadą Czarneccy i zabiorą cię w Bieszczady.

Przyjechali. Z dwudziestoletnim spóźnieniem.

Pod ścianą stało dwóch ochroniarzy w czarnych garniturach.

— Ej, mała — powiedział Mirek. — Na kolana i nalewaj.

Damian nic nie powiedział. To też była odpowiedź. Tylko szklanka zatrzymała mu się przy ustach.

Dawny Damian za samo „mała” wyrzuciłby go za drzwi.

Uklękłam.

Dywan był jeszcze mokry od wczorajszego szampana. Po minucie miałam mokre kolana.

Mirek wyjął z portfela trzy stówy i rzucił je nad moją głową. Banknoty sfrunęły na dywan.

— Grzeczna dziewczynka. A teraz zbieraj.

Sięgnęłam po pierwszą stówę. Mirek przydeptał mi palce czubkiem buta. Nie mocno. Tak, żeby wszyscy widzieli.

Prawie cała rata za grób. Policzyłam, zanim zdążyłam się wstydzić.

Ktoś się zaśmiał. Damian patrzył i nie odwracał wzroku. Przez jedną długą sekundę myślałam, że pozwoli im się nade mną znęcać.

Mirek pochylił się i wyciągnął rękę do mojej głowy. Chciał mnie poklepać. Jak psa.

Nie zdążył.

Damian złapał go za nadgarstek. Nie widziałam, kiedy wstał. Oczy zrobiły mu się bursztynowe ze złości. Ale nie patrzył na mnie, tylko na Mirka.

— Puść.

Jedno słowo. Bez krzyku.

Mirek zbladł jak ściana i zabrał but z mojej dłoni.

Rozmasowałam palce. Bolały aż do łokcia.

— Bronisz mnie — powiedziałam.

Damian puścił nadgarstek Mirka. Usiadł. Poprawił mankiet.

— Nie łudź się. Przyszłaś tu sprzedawać? To sprzedawaj.

Kiedyś mówił do mnie „Lenka”. Mama tego nie znosiła, bo w domu byłam zawsze Heleną. Teraz mówił do mnie jak do obcej.

— Wypijesz z nami każdą butelkę z tego stolika albo wyjdziesz stąd bez grosza — powiedział Damian.

* * *

Policzyłam. Trzy butelki na stoliku to za mało na grób. Potrzebowałam ośmiu.

„Albo wyjdziesz stąd bez grosza”. Czyli jak wypiję, dostanę prowizję. A za wszystko w tej loży płaci alfa.

„Każdą butelkę z tego stolika”. Ale nie powiedział, ile butelek ma na nim stać. Mogłam zamówić więcej.

Zarembscy nie proszą. Zarembscy łapią za słowo.

Wstałam z kolan i wychyliłam się za zasłonę.

— Sandra! Jeszcze pięć. Na rachunek alfy.

Mirek otworzył usta. Damian nie.

Damian popatrzył na mnie tak jak dawniej, kiedy w warcabach zrobiłam sprytny ruch.

Sandra przyniosła pięć butelek na dwa razy, z miną, jakby trafiła szóstkę w Lotto.

— Lena, ty wiesz, ile to jest? — syknęła mi do ucha.

— Wiem. Co do złotówki.

Nalałam wszystkim. Mirkowi. Dwóm ochroniarzom pod ścianą. Na końcu Damianowi.

— Powiedziałeś „wypijesz z nami”, alfo. Czyli pijemy wszyscy.

Sama nie dałabym rady ośmiu butelkom. W pięć osób pójdą szybko.

U wilków słowo alfy to prawo. Nawet dla Mirka.

Chłopcy z Bieszczad spojrzeli na Damiana. Damian pierwszy sięgnął po kieliszek.

Skoro alfa wypił pierwszy, umowa stała. Nie mógł się już wycofać.

Chłopak w garniturze zasłonił swój kieliszek dłonią. Prowadził auto. Dostał wodę gazowaną w kieliszku od szampana.

Pił ją jak na komunii u ciotki: grzecznie i z cierpieniem.

— Za twoje zmartwychwstanie, alfo — powiedziałam i podniosłam kieliszek.

— Na zdrowie — mruknęli wszyscy przy stoliku.

— Za Kraków, który przejąłeś — powiedziałam.

— Na zdrowie.

— Za Bieszczady — dodałam, patrząc na Mirka. — Żeby było do czego wracać.

Przy Mirku ręka mi drgnęła. Pół kieliszka szampana poszło na jego bordowy aksamit.

— Przepraszam. Ręce mi drżą. Od klęczenia.

— Alfo, ona nas… — zaczął Mirek.

— Pij — uciął Damian.

Specjalnie oblałam Mirka jeszcze raz. Za trzecim razem nie musiałam, bo był już tak pijany, że sam oblewał sobie marynarkę.

Po czwartej butelce miałam połowę pieniędzy na grób.

Przy piątej Mirek był zielony jak szyld Żabki. Złapał się zasłony i wyszedł do łazienki.

Wilk syty i owca cała, pomyślałam. Wilki się upiły, a ja zarabiałam. Byłam cała, tylko kolana miałam mokre.

Damianowi drgnął kącik ust, jakby chciał się uśmiechnąć. Ale zaraz znowu zrobił kamienną minę.

Zarembscy mają mocne głowy. Jedyne, co mi po nich zostało.

O północy w kieszeni fartucha zawibrował mi telefon.

Serce skoczyło mi do gardła, chociaż wiedziałam, że to tylko budzik. Budzik na północny syrop Stasia.

Dziś syrop miała mu dać pani Jadzia. Bez okularów nie odczyta kreski na strzykawce. A okulary ciągle gubi.

— Co to? — zapytał Damian. Nawet nie podniósł wzroku.

— Budzik. Żebym pamiętała, że mam życie poza twoją lożą.

Napisałam jednym palcem do pani Jadzi: „Syrop?”. Odpowiedź przyszła w sekundę: „Dałam. Śpi jak suseł”.

Odetchnęłam. Pierwszy raz, odkąd weszłam do tej loży.

Damian patrzył na mój telefon tak, jakby chciał przeczytać wiadomość przez obudowę.

Przy siódmej butelce wstałam za szybko. Podłoga przechyliła się jak tramwaj na zakręcie. Damian złapał mnie za łokieć, zanim się zorientowałam, że lecę.

I od razu puścił, jakby się sparzył.

Łokieć palił mnie do końca butelki.

Osiem butelek. Moja prowizja: dwa tysiące czterysta złotych. Co do złotówki tyle, ile chciał pan z cmentarza.

Zapłacę za grób Damiana pieniędzmi Damiana.

* * *

W naszej rodzinie nie płacze się przy ludziach. Pięć lat trzymałam się tej zasady. Złamałam ją przy ósmej butelce.

Nie płakałam ze wstydu.

Płakałam, bo Damian nalewał sobie whisky tą samą ręką, którą kiedyś masował mi stopy na Plantach.

Nogi się pode mną ugięły i znowu wylądowałam na kolanach, przy stoliku, w mokrym fartuchu.

Ryczałam z czkawką, jak Staś na szczepieniu. Łzy kapały mi do kieliszka.

— Czym sobie na to zasłużyłam?

Damian wstał. Powoli, jak ktoś, kto nie ufa własnym rękom.

Kucnął przede mną. Tak blisko, że czułam od niego deszcz i las. Jak na Plantach.

Ścisnął szklankę tak mocno, że pękła mu w dłoni. Whisky spłynęła mu po palcach, prosto na banknoty Mirka. Nawet się nie skrzywił.

Mnie nie dotknął.

— Obchodziłam cię w ogóle? — zapytałam.

— Czy mnie obchodziłaś? — powtórzył z gorzkim śmiechem.

Oczy znowu zrobiły mu się bursztynowe. Patrzył gdzieś obok mnie, jakby widział coś sprzed lat.

— A ciebie obchodziło moje dziecko?

Jakie dziecko? Nasze dziecko spało u pani Jadzi, z jej kotem na brzuchu.

— Nie masz serca, Zarembska. Mój syn nawet nie zdążył otworzyć oczu. Przez ciebie nigdy nie zobaczył ojca.

Kieliszek wysunął mi się z palców i potoczył po dywanie.

Mój syn. Powiedział „mój syn”. Przez pięć lat nikt poza mną nie nazwał Stasia swoim synem.

Ale Damian mówił o naszym synu jak o zmarłym. Tak jak ja przez pięć lat mówiłam o Damianie.

A mój syn codziennie o szóstej otwiera oczy i pyta o naleśniki. Ma oczy Damiana.

I ojca widział. Dziś, na cmentarzu. Wysoki mężczyzna w czarnym płaszczu, za nim faceci w czerni. To był Damian. Staś krzyczał „Tatuś! Tam!”, a ja odwróciłam się za późno.

Chciałam się roześmiać. Chciałam go uderzyć. Wyszła mi tylko czkawka.

Ktoś mu powiedział, że nie urodziłam naszego dziecka. A on uwierzył.

Domyślałam się, kto mógł mu to powiedzieć. Moja matka. Spokojna, siwa, w perłach.

Pięć lat opłakiwał dziecko, które co rano wylewa mi mleko na stół.

Wytarłam twarz rękawem. Rękaw pachniał jeszcze truskawkami.

Na cmentarzu odwróciłam się za późno. Drugi raz się nie spóźnię.

Niech mnie nienawidzi za wszystko inne. Ale niech wie, że jego syn je naleśniki z dżemem i nie lubi skórek od chleba.

— Damian. — Głos mi się złamał. — On…

Na stoliku zawibrował jego telefon. Na ekranie: „Lila”.

Damian spojrzał na mnie. Potem na ekran.

I odebrał.

Nie zdążyłam powiedzieć, że nasz syn żyje.