Rozdział 1
Zuza
— Pani mąż ma kochankę. To moja żona.
Telefon wypadł mi z ręki.
Naprzeciwko siedział Konrad, mąż Kai. A Kaja to moja najlepsza przyjaciółka.
Czyli mój mąż sypia z moją najlepszą przyjaciółką.
— Pan jest pijany? — wydusiłam.
— Nie piję.
Fakt. Na ich weselu jako jedyny pił kompot.
Rano Konrad poprosił mnie SMS-em o pomoc. Chciał kupić Kai prezent. Dlatego siedziałam z nim w kawiarni. W telefonie miałam listę: kolczyki, perfumy, weekend w spa.
Wybierałam prezent dla kochanki mojego męża.
Boże, jaka ja głupia.
— To pomyłka — powiedziałam. — Mój mąż nie umie nawet skłamać, że smakuje mu moja zupa.
— Żadna pomyłka — powiedział Konrad. — Sypiają ze sobą od Wielkanocy.
Pokręciłam głową. Gardło miałam ściśnięte.
— W sierpniu Kaja mówiła mi, że nocuje u pani — dodał Konrad. — Przez dwa tygodnie. Bo pani mąż pojechał na Mazury. A pani było smutno samej.
— Nie nocowała u mnie — powiedziałam. — Siedziała do dziesiątej i jechała do domu.
— Do naszego domu nie wróciła ani razu.
Zrobiło mi się niedobrze.
Mnie Kaja mówiła, że jedzie do domu. Konradowi mówiła, że śpi u mnie. A jechała do mojego męża.
Byłam ich alibi.
Wstałam i złapałam torebkę.
— Nie wierzę panu.
Byłam już przy drzwiach, kiedy Konrad powiedział:
— Do niej też mówi „Słońce”.
Zamarłam. Tak Michał, mój mąż, mówi do mnie. Każdego ranka.
Wróciłam do stolika. Przed Konradem leżał jego telefon. Obok słuchawka.
— To nagranie z kamerki w aucie Kai — powiedział. — Proszę posłuchać, jak Michał mówi do Kai.
Usiadłam. Torebki nie zdjęłam z ramienia. Jakbym zaraz miała wyjść.
Wcisnęłam słuchawkę do ucha. Na ekranie widać było drogę zza szyby auta Kai. W rogu była data: 16 sierpnia.
Tego dnia mój mąż wyjechał na Mazury. Rano spakowałam mu kanapki.
Na nagraniu mignęła zielona tablica przy drodze: Zakopane 23.
W słuchawce zaśmiała się Kaja. Znam ten śmiech od liceum.
A potem odezwał się Michał:
— Słońce, patrz na drogę, a nie na mnie.
— Wiesz, co mi Zuzka rano pisała? — parsknęła Kaja. — Że ci kanapki spakowała. Na całe dwa tygodnie!
— Z jajkiem — powiedział Michał. — Wywaliłem na pierwszej stacji.
— Biedna Zuzka — westchnęła Kaja.
— Słodka jest — powiedział Michał.
Zuzka to ja.
Wyrwałam słuchawkę z ucha. Pobiegłam do łazienki. Zwymiotowałam do umywalki, bo do kibla nie zdążyłam.
Na mojej osiemnastce Kaja trzymała mi włosy, jak rzygałam. Teraz nie miał kto.
Kiedy wróciłam z łazienki, Konrad podsunął mi paczkę chusteczek. Miał dużą, spokojną rękę. Z obrączką. Moje ręce latały jak głupie.
— To jedno nagranie — powiedziałam za głośno. — Jeden dzień. Może Kaja go gdzieś podwoziła.
— Do Zakopanego. Mazury są w drugą stronę.
Czyli Michał wcale nie pojechał na Mazury. Kaja sama zawiozła go pod Zakopane.
— Skąd pan to w ogóle ma? Szpieguje pan własną żonę?
— Auto Kai jest w leasingu na moją firmę transportową. Ma kamerkę z mikrofonem i GPS. Wszystko zapisuje się w chmurze. — Wzruszył ramionami. — Kaja nie czyta umów.
— I pan to wszystko przejrzał?
— W sierpniu. Wstecz, aż do Wielkanocy.
Szukałam czegokolwiek, czego mogłabym się złapać.
— Michał co rano skrobie mi szyby w aucie — powiedziałam. — O wpół do piątej, zanim pojedzie na budowę. Od pięciu lat! A pan swojej żonie skrobie?
— Kaja ma garaż. Podgrzewany.
Miałam ochotę go udusić.
— I pisał do mnie z tych Mazur. Mało, bo na Mazurach nie ma zasięgu…
Urwałam.
„Na Mazurach nie ma zasięgu”. To nie było moje zdanie. To było zdanie Kai. Powtarzałam je za nią jak papuga przez dwa tygodnie.
Raz chciałam zadzwonić do Michała. Kaja wyjęła mi telefon z ręki. „Daj chłopu odpocząć, kochana. Nie panikuj” — powiedziała.
— Wychodziła od pani o dziesiątej — powiedział Konrad. — O 22:40 mijała Lubień. To pół drogi do Zakopanego. Czternaście wieczorów pod rząd. A rano wracała do Krakowa, prosto do pracy.
Kaja mieszka na Bronowicach. Ode mnie to dwadzieścia minut jazdy.
A pisała mi „Dojechałam ❤️” dopiero koło północy. Śmiałam się wtedy, że jeździ jak emerytka.
Nie jeździła jak emerytka. Jeździła Zakopianką. Co wieczór, prosto ode mnie do Michała.
„Dojechałam” pisała mi z jego łóżka.
Wieczory miała dla mnie. Noce dla mojego męża.
— Jutro jadą znowu — powiedział Konrad. — Do Kościeliska. To wieś pod samym Zakopanem. Od piątku do niedzieli.
— Znowu?!
— W sierpniu też tam byli. W willi „Zawiatr”. Właściciel, Józek, jeździł kiedyś u mnie na chłodni.
— I tak po prostu panu doniósł?
— W sierpniu rezerwacja była na inne nazwisko. Teraz Kaja zarezerwowała na siebie. Na Wierzbicką. Na moje nazwisko. Józek to przeczytał i od razu do mnie zadzwonił. — Zerknął w telefon. — Zaliczka to osiemset złotych. Przelał ją Michał Malicki.
Malicki. Moje nazwisko.
Wzięłam telefon ze stolika i weszłam do banku. Ręce mi się trzęsły. Dwa razy źle wpisałam PIN.
Otworzyłam nasze wspólne konto. Od ślubu zbieraliśmy tam pieniądze na dom w Wieliczce. Z pokojem dla dziecka.
Przelew wychodzący: 800,00 zł. Tytuł: OC Corolla.
— Moja corolla ma OC do marca — powiedziałam głupio.
Jakby to było najważniejsze.
Michał zapłacił za weekend z kochanką z pieniędzy na nasz dom. A w tytule przelewu wpisał moje auto.
Na dziecko mieliśmy czekać, aż się urządzimy. Na weekend z Kają czekać nie musiał.
Skurwiel.
Pierwszy raz tak o nim pomyślałam. Na pewno nie ostatni.
Zanim schowałam telefon, włączyłam powiadomienia z tego konta.
Konrad podał mi słuchawkę jeszcze raz.
— Drugie nagranie — powiedział. — Przedwczoraj. Też z auta Kai.
Na nagraniu było ciemno. Mówił Michał:
— Powiem jej, że Bartek z budowy robi kawalerski. W Jastarni.
— W listopadzie? — zachichotała Kaja. — Uwierzy?
— Słońce, ona we wszystko wierzy.
I znowu śmiech Kai. Ten sam co na pierwszym nagraniu.
— A mnie Kaja powiedziała, że jedzie z panią do Uniejowa, do term — powiedział Konrad. — Wczoraj wpisała to w kalendarz na lodówce. Przy pani imieniu narysowała serduszko.
— W Uniejowie nigdy w życiu nie byłam.
— Kaja też nie. I nie pojedzie. A kostium kąpielowy już kupiła. Moją kartą.
Czyli tak. Mnie Michał powie: kawalerski w Jastarni. Konradowi Kaja powiedziała: termy w Uniejowie, ze mną. A naprawdę jadą razem do Kościeliska.
Znowu byłam ich alibi.
Gapiłam się na Konrada. Przez siedem lat widziałam go może pięć razy. Nigdy nie przeszliśmy na „ty”.
Siwe skronie, choć czterdziestki jeszcze nie miał. Garb na nosie. Bary jak u bramkarza z Rynku. I zero miny. Jak robot.
— Pan wie od sierpnia — powiedziałam. Coraz głośniej. — Od sierpnia! I siedział pan cicho do listopada?!
— Bo nagranie by sobie pani wytłumaczyła. I uwierzyłaby pani jej, nie mnie. Jutro nie będzie czego tłumaczyć.
Gdyby przyszedł w sierpniu, Kaja by się rozpłakała. Powiedziałaby, że mąż ją śledzi jak psychol. A ja bym jej uwierzyła. W sekundę.
— A pan? — zapytałam. — Od sierpnia mieszka pan z nią, jakby nigdy nic? I dalej nosi pan obrączkę?
— To moja sprawa.
Wstał. Położył na stoliku dwadzieścia złotych za moją kawę. Nawet jej nie tknęłam.
— Jutro, czternasta trzydzieści. Pod pani poradnią logopedyczną. Jedziemy do Kościeliska popatrzeć im w okna. Autem z mojej firmy. Tego auta Michał nie zna.
I wyszedł.
* * *
Wieczorem Michał tarł placki.
Stał w kuchni w moim fartuchu w cytryny i nucił coś z radia.
„Michał trze placki, kiedy coś przeskrobie”. Tak zawsze żartowała jego matka. Wszyscy się śmiali. Ja najgłośniej.
— Słońce! — ucieszył się na mój widok.
Słońce. Tym samym głosem mówił na nagraniu do Kai.
Złapałam się framugi.
— Pierwszy dla ciebie. Uważaj, gorący.
Podmuchał i podsunął mi placka pod sam nos. Ugryzłam. Smakował jak karton. Kiedy Michał odwrócił się do patelni, wyplułam wszystko do zlewu.
— Słuchaj, zapomniałem ci powiedzieć. Bartek robi kawalerski. W Jastarni. Jedziemy jutro, do niedzieli. Wiem, wiem, na ostatnią chwilę.
Cmoknął powietrze koło mojego policzka. Jak ciocię na imieninach. I wrócił do placków.
Jastarnia. W listopadzie. Słowo w słowo jak na nagraniu.
Nawet nie chciało mu się wymyślić czegoś nowego.
— Kaja też jutro gdzieś wyjeżdża — powiedziałam do jego pleców. — Do niedzieli. Nie wiesz dokąd?
Michał przewrócił placek.
— A skąd mam wiedzieć, Słońce? To twoja przyjaciółka.
Nawet placka nie przypalił.
Tak kłamał codziennie. Od Wielkanocy. A ja jadłam jego placki.
Chciało mi się wyć.
— W sobotę rano meldunek, pamiętasz? — rzucił przez ramię. — Siódma. Kwadrans.
— Pamiętam.
Meldunek to nasza zasada. Kiedy Michał nocuje poza domem, o siódmej rano pisze do mnie: „Meldunek, Słońce. Pokaż mi swoje rano 📷”.
Mam kwadrans, żeby wysłać mu selfie. On odpisuje serduszkiem w sekundę.
Raz się spóźniłam, bo byłam pod prysznicem. Michał od razu zadzwonił do mojej mamy. Mama prawie dostała zawału.
Każde moje zdjęcie Michał powiększa dwoma palcami. Sprawdza, czy mam na sobie jego bluzę. Dziewczyny w pracy piszczały, że to słodkie.
W sierpniu Michał był niby na Mazurach bez zasięgu. A meldunek przychodził co rano. Punkt siódma. Na meldunek zasięg zawsze się znalazł.
Teraz wiedziałam, po co mu ten meldunek. Żeby mieć pewność, że siedzę w domu. A nie jadę za nim.
W łóżku Michał pisał coś pod kołdrą. Ekran świecił mu na brodę. Uśmiechał się.
— Z kim piszesz?
— Z Bartkiem, Słońce. — Odwrócił telefon ekranem do materaca. — Pyta, czy brać kalesony.
Akurat. Do Bartka nikt się tak nie uśmiecha.
Po minucie chrapał. Z telefonem pod poduszką.
Od śmierci taty często budzę się w nocy z płaczem. Wie o tym tylko Kaja. Michał ani razu się nie obudził.
Przy mnie śpi jak kamień. Przy Kai przez czternaście nocy w sierpniu jakoś nie spał.
* * *
Ja tej nocy nie zmrużyłam oka.
O wpół do piątej stałam po ciemku w kuchni. Przez okno patrzyłam, jak Michał skrobie szyby w mojej corolli. Jak co rano. Mąż roku.
Pani Halina, sąsiadka z parteru, już stała w oknie w szlafroku. Codzienny seans.
Michał skończył i pomachał jej skrobaczką. Odmachała mu, rozanielona.
W nasze okna nie spojrzał ani razu.
Nie zauważył, że od trzeciej nie ma mnie w łóżku. Wstał po ciemku. Na moją stronę nawet nie sięgnął ręką.
Wsiadł do swojego auta i pojechał na budowę.
Pięć minut później zawibrował mi telefon. Bank.
Przelew wychodzący: 1300,00 zł. Tytuł: OC Corolla – dopłata.
Najpierw zeskrobał mi szyby. Potem dopłacił za weekend z Kają.
W tej kolejności.
O siódmej siedziałam na podłodze w łazience. Wyłam w jego bluzę, tę od meldunków. Żeby sąsiedzi nie słyszeli.
Napisałam do Michała: „Wiem wszystko, skurwielu”. Skasowałam.
Napisałam do Konrada: „Nie jadę. Nie dam rady”. Palec miałam już nad „wyślij”.
Wtedy przyszła wiadomość od Kai.
„Gdyby Konrad pytał, jestem z Tobą w Uniejowie, dobrze? 🙏 Wszystko Ci wytłumaczę w niedzielę. Kocham ❤️”
Kocham. Z serduszkiem.
Prosiła, żebym kryła ją przed jej mężem. A sama będzie w łóżku z moim.
Przeczytałam to pięć razy.
I przestałam płakać. Tak po prostu. Jakby ktoś zakręcił kran.
Wytarłam nos w rękaw bluzy i odpisałam:
„Jasne, kochana. Baw się dobrze ❤️”
Wysłano. Wyświetlono. Kaja odesłała buziaka.
SMS-a do Konrada skasowałam.
Jadę.
Pierwszy raz w życiu okłamałam Kaję.
I było mi kurewsko dobrze.
Rozdział 2
Zuza
Oba nasze telefony zapiszczały naraz. Konrad aż szarpnął kierownicą.
Jechałam z nim szpiegować Kaję, jego żonę. Moją najlepszą przyjaciółkę. I kochankę mojego męża.
Przez sekundę byłam pewna, że ten pisk to SMS od mojego męża. Że już wie, dokąd jadę.
ALERT RCB: Silny wiatr halny. Porywy do 140 km/h. Nie przebywaj w pobliżu drzew.
— Super — powiedziałam. — Jedziemy podglądać mojego męża w huraganie.
— W halnym — poprawił mnie Konrad.
— A co za różnica?!
— Huragany są w Ameryce. Halny jest nasz.
Jechaliśmy do Kościeliska szarą skodą z jego firmy. Ściskałam telefon tak, że bolały mnie palce.
Plan był prosty. Zobaczyć ich. Zrobić zdjęcia. I przed północą wrócić do Krakowa. Bo w sobotę o siódmej rano meldunek.
Rano Michał, mój mąż, przysłał mi zdjęcie autostrady: „Ruszamy! Jastarnio, trzymaj się 🍻”. Autostrada mogła być każda.
Całą drogę targowałam się z Panem Bogiem. Jak ich tam nie będzie, to już nigdy nie skłamię mamie. Rzucę słodycze. Pójdę do spowiedzi. Pierwszy raz od bierzmowania.
Konrad zarezerwował nam pokój w pensjonacie w Kościelisku. Tuż za płotem stała willa „Zawiatr”. Tam Michał i Kaja mieli spędzić weekend.
Pokój miał balkon prosto na taras willi. Wzięliśmy go tylko dla tego balkonu.
Na próg wyszła pani Bronka, gaździna z tego pensjonatu. Konrad nie zdążył nawet zgasić silnika.
Pani Bronka miała siedemdziesiąt parę lat. Chustka na głowie, kamizelka z owczej skóry. Patrzyła tak, jakby wiedziała, że coś kręcimy.
— To wyście dzwonili o pokój z balkonem? — Obejrzała mnie od czapki po buty. — Państwo małżeństwo?
— Tak — powiedział Konrad. — Wierzbiccy.
Zakrztusiłam się własną śliną. Pani Bronka waliła mnie w plecy, aż mi oczy wyszły na wierzch.
— Downo po ślubie? Bo stoicie jak obcy.
— Siedem lat — powiedział Konrad.
To akurat była prawda. Tyle że z Kają. Nie ze mną.
Pani Bronka wpisała nas do zeszytu w kratkę. Wielkimi literami: WIERZBICCY, 2 OS.
Czyli byłam zapisana pod nazwiskiem Kai. Przyjechałam podglądać Kaję. A sama byłam tu Kają.
— A wóz gdzie postawić, gaździno? — zapytał Konrad. — Coby mi go halny nie przewrócił.
— A za stodołom! — Pani Bronka aż się rozpromieniła. — Pan stąd, nie?
— Z Nowego Targu.
— No to swój chłop!
Gapiłam się na Konrada. Zimny pan od chłodni. Przez siedem lat nie powiedział do mnie trzech zdań pod rząd. A tu nagle gadał gwarą. „Coby”.
— U mnie się chodzi w kapciach — zarządziła pani Bronka. Wcisnęła mi w ręce różowe kapcie z pomponami.
Nie dyskutowałam. Z panią Bronką się nie dyskutuje.
* * *
Pokój na piętrze ledwo zauważyłam. Poleciałam prosto na balkon.
Wiało tak, że musiałam trzymać się barierki.
Willa „Zawiatr” stała czterdzieści metrów dalej. Od naszej strony była ciemna. Widziałam taras, balię przykrytą plandeką i girlandę żarówek pod dachem. Zgaszoną.
Nikogo.
Przed willą nie stało żadne auto. Brama garażu była zamknięta.
— Może nie przyjadą — powiedziałam. — Alert był. Może się wystraszyli.
Konrad zerknął w telefon. Miał tam GPS auta Kai. Od razu schował telefon do kieszeni.
— Zaliczka bezzwrotna — powiedział tylko.
Nie wiedziałam, czy to znaczy „przyjadą”, czy „już są”.
Jeszcze pięć minut, obiecałam sobie. Jak w pięć minut nikt się nie pokaże, to znaczy, że Pan Bóg przyjął układ.
Po trzech minutach na tarasie zapaliła się girlanda.
Pierwszy wyszedł Michał. W granatowym szlafroku z „M” na kieszeni.
Ten szlafrok dałam mu pod choinkę. To „M” wyszywałam po nocach przez tydzień.
Za nim wybiegła Kaja. Boso, w jego narciarskiej czapce na rudych włosach. Piszczała, że zimno, i się śmiała.
Czyli byli tu od początku. Auto Kai stało w garażu.
Konrad widział je na GPS-ie. Wiedział, że są w środku. Nic mi nie powiedział. Pozwolił mi się targować z Panem Bogiem.
Drań.
Michał ściągnął plandekę z balii. Buchnęła para. Kaja wyniosła szampana i dwa kieliszki.
Zaczęły mi szczękać zęby. Nie z zimna. Złapałam barierkę obiema rękami.
— Kurwa — szepnęłam.
Oni mnie nie słyszeli. Za to ja słyszałam ich doskonale. Rżeli jak na weselu.
Siedzieli już oboje w balii. Kaja wzięła Michała za rękę. Powoli, dla jaj, zsunęła mu obrączkę z palca.
Włożyła ją sobie na kciuk. Podniosła rękę pod girlandę i pomachała. Obrączka błysnęła.
Wiatr przyniósł mi jej pisk:
— Pani Malicka! Bardzo mi miło!
Malicka. Moje nazwisko.
Michał ryknął śmiechem i ochlapał ją wodą.
Tę obrączkę włożyłam Michałowi w kościele. Kaja stała obok jako moja świadkowa.
Na oczepinach Kaja wepchnęła się między panny i złapała mój welon. Ona, mężatka od dwóch lat. Już wtedy brała to, co moje.
Suka.
W tej sekundzie nienawidziłam jej tak, że nie mogłam złapać powietrza.
Konrad obok mnie oddychał głośno przez nos. Jakby liczył do dziesięciu i nie mógł doliczyć.
* * *
I wtedy halny walnął. Zatrzęsła się cała barierka.
Girlanda zgasła. Zgasło wszystko naraz: willa, latarnia przy drodze, kuchnia pani Bronki pod nami. Prąd padł w całej dolinie.
Z balii doleciał chlupot i śmiech Kai. Po ciemku też im było wesoło.
Napisałam do Michała. Palce trafiały w co drugą literę.
„Jak kawalerski? 😘”
Wysłałam.
W ciemności zapaliło się jedno światełko. To był ekran telefonu Michała. Telefon leżał na balustradzie tarasu, obok szampana.
Zrobiłam zbliżenie aparatem. Obraz skakał razem z moimi rękami. Pstryknęłam ze dwadzieścia zdjęć. Na wszystkich wyszła czarna plama z jednym światełkiem.
Nie miałam żadnego dowodu.
Michał nawet nie odstawił kieliszka. To Kaja sięgnęła po jego telefon. Odblokowała go bez patrzenia.
Znała jego PIN. Ja, jego żona, nie znałam.
Ekran oświetlił im twarze. Michał oparł brodę na ramieniu Kai i dyktował jej do ucha. Kaja pisała i piszczała ze śmiechu.
Pisali do mnie we dwoje. Z balii.
Mój telefon zawibrował.
„Masakra, domek jak z PRL-u, zimno jak w psiarni 🥶 Grzej mi połowę łóżka, Słońce ❤️”
Zimno jak w psiarni. A Michał siedział po szyję w gorącej wodzie. Z szampanem i z Kają na kolanach.
„Grzej mi połowę łóżka, Słońce”. Napisała mi to Kaja. Kciukiem z obrączką mojego męża.
Światełko na balustradzie zgasło.
Po kilku minutach w oknie willi zapaliła się świeca.
Na ścianie było widać dwa cienie.
Potem jeden.
Nie musiałam niczego zgadywać.
— Pieprzą się — powiedziałam na głos. — Przy świeczce. Romantycznie, kurwa.
Konrad nic nie powiedział. Barierka trzeszczała mu pod rękami.
Zbiegłam po schodach w różowych kapciach. Pani Bronka krzyczała coś za mną z kuchni.
Wyleciałam na podwórko. Wiatr prawie mnie przewrócił. Kapcie w sekundę nasiąkły błotem.
Miałam plan. Wejdę tam. Wywalę drzwi. Wyciągnę Kaję z łóżka za te rude kudły. A potem przebiję opony w jej aucie. Wszystkie cztery. Kluczykiem od corolli, bo innego nie miałam.
Konrad dopadł mnie przy furtce i złapał wpół. Kapcie jechały mi po błocie. Szłam w miejscu.
— Puszczaj pan! Pan wiedział, że oni tam są! I pozwolił mi się pan modlić! Od sierpnia pan stoi i się gapi, to niech pan dalej stoi!
Waliłam go pięścią w pierś. Jakbym waliła w drzwi od chłodni. Ani mrugnął.
W oknie willi świeca przesunęła się pod samą szybę. Usłyszeli?
Konrad wciągnął mnie za róg stodoły. Staliśmy pod ścianą jak dwa kołki. Czekaliśmy, aż świeca wróci w głąb pokoju. Wróciła.
— Jak pani tam teraz wejdzie, oni wygrają — szepnął Konrad.
— Oni już wygrali! — syknęłam.
— Jeszcze nie. Pani będzie histeryczką. A oni biednymi zakochanymi, którym ktoś zepsuł weekend.
Chciałam mu przywalić jeszcze raz. Ręka opadła mi w połowie drogi.
Bo widziałam to jak na dłoni. Kaja z mokrymi oczami: „Zuza, to się samo stało”. Michał: „Słońce, uspokój się, robisz scenę”. A wszyscy znajomi: biedna Kaja, biedny Michał, a ta Zuza to wariatka.
Dopiero wtedy poczułam, jak blisko stoję. Byłam wciśnięta w Konrada, w jego mokrą kurtkę. Jego ręka leżała na moim brzuchu. Serce waliło mu prawie tak samo jak mnie. Czyli jednak miał serce.
Żadne z nas się nie ruszyło. Sekunda. Dwie.
Puścił mnie pierwszy. Szybko. Jakby to on się sparzył.
A mnie zrobiło się gorąco. W halnym, w mokrych kapciach.
Zuza, co ty wyprawiasz?
— To co mam zrobić? — Pociągnęłam nosem. — Stać i patrzeć?
— Na razie wejść do środka. — Spojrzał w dół. — Ma pani mokre kapcie.
* * *
Od strony drogi zamigotała latarka. Biegł do nas Jasiek, wnuk pani Bronki. Szesnastolatek w kurtce z kapturem. Pani Bronka wyszła na próg z drugą latarką.
— Babciu! Smrek jebnął przy mostku!
— Jasiek! — huknęła pani Bronka.
— No… świerk się przewrócił! W poprzek drogi! A innej drogi stąd nie ma! Nikt dziś nie wyjedzie, chyba że TOPR-em!
Konrad zaklął pod nosem. Po góralsku. Nawet nie wiedziałam, że tak się da.
Nikt nie wyjedzie. Czyli przed północą nie wrócę do Krakowa.
A o siódmej rano meldunek. Kwadrans na selfie w bluzie Michała. Inaczej Michał dzwoni do mamy.
A bluza wisiała w Krakowie na krześle.
Pani Bronka wzruszyła ramionami. Jakby smreki przewracały się tu co wieczór.
— No to śpicie u mnie.
— To poproszę jeszcze jeden pokój — powiedział szybko Konrad.
— Jeszcze jeden? — Pani Bronka zmrużyła oczy. — Pokłóciliście się?
— Chrapię — powiedział Konrad.
— Mój nieboszczyk tyz chrapoł. Czterdzieści roków wytrzymałam. — Machnęła ręką. — Zresztą wolny mom ino ten wasz. Resztę zajęli ceprzy z Łodzi. Przyjechali halnego oglądać.
Ceprzy z Łodzi. Na halny.
Parsknęłam. I nie mogłam przestać. Rechotałam w mokrych kapciach. A pani Bronka patrzyła na Konrada, jakby pytała, czy żona często tak ma.
Weszliśmy na górę. Pani Bronka postawiła na szafce świeczkę w słoiku.
Dopiero teraz zobaczyłam ten pokój naprawdę. Piec kaflowy. Szafa. I łóżko.
Jedno. Wąskie. Z dwiema poduszkami ściśniętymi obok siebie.
— Jedno łóżko — powiedziała pani Bronka. — Ale państwo małżeństwo, to się pomieszczą.
I wyszła.
Patrzyłam na to łóżko.
A Konrad patrzył na mnie.
Rozdziały
Rozdziały 1–4 za darmo. Kolejne: 20 monet za rozdział.